Kur lexonim Kadarenë
mbi divan,
ndiqja gishtërinjtë e t’u të brishtë.
Shfletonin seriozisht.
E ashtu pranë,
të merrja frymë tek flokët
me aromë qielli.
Thjesht, jetonim mençurisht.
Dhe mbrëmjeve,
tek përfundonim
në atë dhomë – furrik!
Dëshira dhe gjaku im
përndizej si tufan.
E ndërsa betohesha,
se kurrë për ty s’do të isha një Besnik*
Ma ktheje:
Kurrë as unë për ty s’do të jem një Zanë*.
Asgjë s’të dhashë,
veç dashurisë,
që gishtërinjtë e t’u të ishin për jetë mbi mua,
që buza ime të pinte
kurdoherë të njejtin krua.
Dhe emrin tënd tani e ruaj Brenda…
diku…
Aromën tënde,
dëshirën, gjakun tim.
Gjithashtu…
Por Kadarenë, tashmë
e kam larg, shumë larg nga këtu.
*Personazhe të romanit “Dimri i vetmisë së madhe” apo “Dimri i Madh”
