U rih korija! Shih fluturzat e blerta,
si përkëdhelen mbi sythat mbyllasysh,
poterë në gji, lumë erërash të eterta,
-dhe erë e paqtë, që në Parajsë të hysh!
U mbush korija, fryjnë det gjethet e njoma,
ndrin brenda botë e virgjër që të deh!
Mos shkel në prag! Ti nuk di gjë akoma,
ç’mister të flurtë, gjethnaja brenda fsheh!
U ngop korija me zëra që s’përkthehen.
-Çdo vit studime akademikësh kalb.
Këtë ma thonë dhe zogjtë kur zënë e kthehen,
thonë erërat vetë, me morsin fjalor-alb.
U bënë kaq vjet-jam brenda edhe jashtë,
kaq pranë më fryn, kaq larg ky erërim …
I jam korijes dashnori më i lashtë,
dhe në çdo mars, prapë ndiej veten jetim.
U rih korija…as sythi s’mund t’i jem:
Gjethnajë rebele që luan mbyllasysh…!
Deh me mister, çdo ëndrre i fryn jerm;
pyet veten do, a s’do, brenda të hysh…
E blertë gjithmonë!Dhe vjeshtën ke të blertë!
S’di nga lëshon prej gjoksit një planet.
Kështu ke qenë, fëmijë e praptë, e sertë;
yjet dhe ngjyrën, çdo stine ia vesh vet.
ÇAST
Gjithë ëndrrat përgjumur, e morën, përtypën krejt natën,
përpëlisur përdhe si ç’erërat, regëtinin…
E morën rob Stiksin, pëllëmbë më pëllëmbë e matën.
Ç’’njerëz iknin përtej…të tjerë, që aty s’ mund që të rrinin.
Gjithë ëndrrat u vdiqën… u ter pak më tej pragmëngjesi.
U bënë luleshqerra, u derdh pak nektar mbi lëndina.
Samsoni i hershëm tund krahët në krahë të një plepi,
ndër degë, copka resh, firasur si frymë jep e nxjerr Dalila…
Më tej, më qesh Ana si reja e zhveshur nën diell.
Më tej, lumi rrjedh, mbushur plot me zhgënjime.
Më tej, një luginë që ëngjëj dhe djaj lehtë i pjell.
Më tej… s’di nga shkon, ku humbi rruga ime…!
