Pres puthjen tënde
Ma jep puthjen e parë,
Atë puthje që më ngroh.
Ajo më ndez zjarr në shpirt,
Zjarr në shpirt në çdo kohë.
S’ke pse më thua mos u ngut,
Kur s‘e kam shpirtin akullnajë.
Jo të lutem, mos m‘u lut!
Puthjen peng ti mua mos ma mbaj.
Ta kam thënë me mijëra herë,
Edhe sot ta them prapë.
Pranë teje shpirtin kam pranverë,
Pranë teje shpirti lule hap.
Ti nuk ishe si të tjerët
Mes një epoke shumë të errët
Shpesh e pate jetën si fortunë
Dhe prap nuk u bëre si të tjerët
Por ndrite dhe nga ylli, më shumë.
S`iu dorëzove kurrë shtrëngatës
Jetove me atë që vetë kishe mbjellë
Rreze hëne në mes të natës
Ndriçove edhe në vrimën më të thellë.
Atje ku gëlonin injorantët
Ti mbete yll i ndritur, yll lirie.
Vlerën nuk e humbin diamantët
Jo, kurrë vlera e tyre nuk bie.
Erdhe në zemrën time
Më erdhe pa zhurmë e pa fjalë
Në detin pafund udhëtuam të dy
Bashkë e ndërtuam jetën ngadal
Atëherë kur edhe qiellin e kishim gri.
Sigurisht ca gjera mbetën në mes
Por prapë shikimi yt tek unë mbeti
Dhe zemra ime te ty do të mbes
Te shpirti jotë i madh sa deti.
