QIELL ME RE DO BËHEM NËSE S’MË MERR GRUA…
Qiell me re do bëhem nëse s’më merr grua,
me kërcëllimën e lotit do thyej retinat e tua,
përmbi iris do kacavirrem hënë e kuqëluar,
pemë hëne do të mbij aty, për të të turbulluar.
Dhe limfën e zjarrtë do rrjedh çurg nëpër vena,
të ngjallet shpirti yt ,murosur nën bedena,
kur të rilindësh mes limfës së zjarrtë nga dehja,
Ç’bëra,do thuash,që të dëbova nga foleja!
E në çast do vesh parzmore me flokë stuhie,
shkallët e qiellit do zbres me hap vetëtime,
urën e shembur do ngre me palcë jetësore,
me guximin dhe dashurinë e gruas tokësore.
Qiell me diell do bëhem nëse më merr grua,
me prushin femëror do ndez ndjenjat e tua,
në llavën e pasionit të zhytemi drejt dehjes,
pa pyetur për dallgët e padukshme të vdekjes.
