Suplementi Pena Shqiptare/ Mimoza Çobo: Bashkë të thinjemi

22
Sigal

Kur mëngjesi vjen ëmbël, ti buzëqesh,

e unë, si pikë vese njomë gishtat e tua.

E ndjen burrë i dashur, jetën si rrëshqet,

ngjyrave agimore e perëndimeve purpuruar?…

Mos numëro orët dhe minutat çdo çast!

Se unë derdhem krahëve, si diell i kuq,

gjirit dal si hëna llamburit natën e gjatë,

nën dritëzën e saj, shpirti yt përhumb…

Syri yt burrëror të ardhmen projekton,

se e tashmja buzëqeshur shkon kaluar,

t’ia vjelim kënaqësitë jetës që gurgullon,

ujvarë kristalore në shpirtin e dashuruar.

Le të rrjedhin agimet, perëndimeve rozë,

e nesërmja sjelltë, veç puthje dashurish,

zemrën mbama ti, medaljon në kraharorë,

bashkë të thinjemi, nën qiellin e përjetësisë.

 

Ti bleron mbi trupin tim

Sesa thellë ke mbirë i dashur tek mua,

s’ka metër ta mat mirë thellësinë,

sa rrënjë ke shtrirë në mish gjer në thua,

s’i numëroj dot, as për një mijë stinë.

Kur përndez rrënjët, erë e zjarrmuar,

mua në çast më ndizet një dëshirë,

të rrjedh mbi rrënjët e tua gurgulluar,

krua i paqtë , me tinguj të dëlirë.

Se rrënjët e tua thithin qumësht tek mua,

harlisen duke thithur burimet erotike,

kaq thellë sa janë shtrirë rrënjët e tua,

palcën ma krehin me fllade ekzotike.

Sesa thellë ke mbirë, i dashur tek mua,

s’ka metër ta mat mirë thellësinë,

sa rrënjë ke shtrirë në mish gjer në thua,

s’i numëroj dot, as për një mijë stinë.