Bekuar qoftë ky çast qetësie!
Era sjell mërmërima të largëta,
që s’dua t’i dëgjoj
pse humbur jam në ngjyra prilli.
Mbyll sytë,
flladi luan me lulet
dhe flokët e mi.
Ojnat e rrezes ndër akacie
përshpërisin fjalë dielli
dhe unë e stina, dehemi.
Nga larg,
tingulli i mprehtë i një sirene
shpon qiellin
dhe më kujton,
se filli i së bukurës
këputet shpejt.
