Ka një hijeshi të rrallë në mënyrën si shkrimtari Zija Çela na rishfaqet herë pas here. Ai nuk vjen me zhurmë, por me një qetësi që ngre peshë mendimin; një qetësi që të fton të lexosh e krahas të dëgjosh.
Fjala e tij e tejkalon tekstin, është rrugëtim drejt thellësisë së shpirtit, ku çdo rresht të kujton se letërsia është ende një strehë e gjallë.
Kur e lexoj, më duket sikur marr pjesë në një tryezë të padukshme. Nuk ka karrige, por ka praninë e autorit që di të flasë me të gjitha hijet dhe dritat e jetës.
Në çdo libër, në çdo shkrim të tij, dhimbja dhe butësia ecin krah për krah, dhe arti bëhet dëshmi se njeriu mund të mbetet i mirë edhe në mes të stuhive. I kam ndier këto edhe në librat e fundit të autorit, romanet “Banka e ankesave” dhe “Pilisama selfie”, në vëllimin me tregime “Thika pa gjak”, apo në refleksionet e tij të mprehta.
Ky është takimi im me Zija Çelën: një takim thuajse i përditshëm, një premtim me tërheqje të vazhdueshme, një komunikim ku të ngjan se fjala merr trajtë drite dhe njeriu qëndron më i lartë se çdo lavdi letrare.
Vepra e tij madhështore është dhuratë për letërsinë shqipe; por mirësia, mençuria dhe thjeshtësia që shndrisin në çdo paragraf janë dhuratë për zemrën njerëzore.
Kështu e ndiej praninë e mjeshtrit të fjalës, i cili na kujton se letërsia nuk është vetëm art, por edhe akt, akt dashurie ndaj jetës. Ashtu siç shpesh edhe qortim e qëndrim kritik ndaj ndërgjegjes së shoqërisë bashkëkohore.
Dëshiroj t’i mbyll mbresat e mia me një nga refleksionet e publikuara të Zija Çelës. Aty lexojmë:
“Dikush i tha atij, ai diamant nuk është për ty, më kot e lakmon, ti nuk e meriton. Por ai e deshi patjetër. Dhe çfarë nuk përdori, maskën, xhepin e thonjtë, derisa e arriti. E kështu fitoi emër në qytet. Nuk vonoi edhe në kryeqytet. Më pas s’e la nga dora t’i ikë, hyri fort në politikë, ku siguroi kolltukun me pushtet, derisa u ngjit në parlament… Çfarë ndodhi në vazhdim? Ai diamanti i zi nuk mbajti gjatë, kishte qenë kakërdhi. Tash u bë kohë që lakmitari i etur, ai egoisti i famës dhe përjetësisë, vuan pasojat e mëkatit duke u zhgërryer në gjirizet e lavdisë.” Dhe më poshtë autori shënon: “Nga falsifikimi i vlerave nuk përjashtohet asnjë, asnjë fushë e jetës, as domeni i letërsisë dhe arteve, as arsimi dhe gazetaria, as shkenca dhe gradat shkencore, as gjyqsori e policori, as edhe fytyra që tregon pasqyra.”
