Kur isha Odise
s’mbeti ishull pa e shkelur.
Pas dhjetë vitesh, luftra e dete
lavde më thurnin në mbrëmje.
Kur gëdhihej, s’njihja veten!
Më veshën mëndafsh e ar
më pyetën, ç’ish bota tjetër?
Ç’ka mbas deteve të zinj;
nga vija unë – kish burrë tjetër?
Verë e mjaltë më ofruan,
ato të virgjërat magjistare.
M’u lutën kur më sprovuan,
bëju tek ne: – Mbret i grave
– Ja ku jam princeshë e lartë
o e shtrenjta Penelopë!
S’kam mëkate mbi lëkurë
M’i djegtë këmbët kjo tokë.
– Ajo Çirçja me sirenat,
s’të mashtroi ndonjë natë?
– Ish magji, më vrafshin zotat,
prandaj nuk e quaj mëkat!
Po pse s’vdiqe thellë në dete,
bashkë me miqtë e t’u të ndjerë?
– Do zemëroja Perënditë,
po kam dashur, herë- here.
Për pëlhurën që kam endur,
ke dëgjuar nga kalove?
M’i zinin veshët me dyllë;
O princeshë, po pse u lodhe?
