Suplementi Pena Shqiptare/ Dritëro Agolli: Atdheu

110
Sigal

 

Atdhe! Të ndiej edhe në kokrrën e rërës së detit:

edhe në thërrimen e padukshme të nektarit,

edhe në pikën e kaltër të vesës së mëngjesit,

edhe në plisin e vlagët të ugarit.

Atdhe! Të ndiej edhe në zhurmën e rrapit të lashtë,

edhe në fijen e brishtë të barit,

edhe në qerpikët si kallëza gruri të vashës,

edhe në vijat e ballit të ushtarit.

Atdhe! Të ndiej në çdo qelizë të indit të tokës sime,

e në çdo molekulë të ujërave që më lajnë,

e në çdo fërfërimë ere e frymë suferine,

e në çdo copë qielli që malet mbi kokë e mbajnë.

Atdhe! Të ndiej në bulat e djersës së ndershme,

të ndiej në tingujt e këngëve dhe isot e gjata,

të ndiej në gurët dhe gdhendjet e hershne,

të ndiej në lulet e qëndismave të grave të ngrata.

Atdhe! Të ndiej në avullin e bukës së magjeve,

të ndiej në shtigjet e dhive dhe rrugët e makinave,

të ndiej në shijen e hidhur të tymit të oxhaqeve,

të ndiej në tërbimin dhe dhimbjen e trimave.

Atdhe! Të ndiej në hatullat e zemrës dhe shpirtit,

të ndiej në zulmën pa cak të rinisë,

të ndiej në qëndresën e plakjes sime si plakja e Krishtit,

të ndiej në gjëmimin e madh të historisë.

Atdhe! Ku të të ndiej nëse një ndjenjë qënia ime do të ketë?

Të them se të ndiej edhe në lëngun e hirit;

atje ku s’ka lëng e s’ka jetë?

Të them se të ndiej edhe në botën reale krejt të vërtetë,

edhe në botën e hiçit…?

1983- 1995