Në gotën që ngre, nata merr frymë,
si buzë që dridhen para një mëkati.
Sytë e tu premtojnë pa thënë asgjë,
një zjarr që digjet ngadalë, me dinjitet dhe art.
Flokët—ari i egër i një ëndrre të ndaluar,
më prekin mendjen para se dora të guxojë.
Buzëqeshja jote, e kuqe si thirrje,
më zhvesh mendimet, më lidh dëshirën me fjalë.
Mes turmës, ti je rit dhe ftesë,
një “afrohu” që s’thuhet, por ndihet.
Nata rimon me trupin tënd:
dritë–epsh–frymë… dhe heshtje që digjet.
Ti s’je vetëm grua,
je varg që mbyllet në buzë,
je mëkat i bukur,
që kërkon të përsëritet.
