Ec mbi rrërën që më njeh hapat,
deti më thërret me emrin tim.
Era më zbërthen flokët si sekret,
se unë jam grua që s’fshihem në asnjë stinë!
E veshur me të zezën e misterit,
mbaj dritën brenda, jo në fjalë.
Bukuria ime s’është kërkesë,
është prani — e qetë, por mbretërore, e rrallë!
Në gjoks mbaj kryqin dhe zemrën,
besimin dhe plagët i kam pajtim.
Dashurova fort, u bëra më e fortë,
dhe sot ec pa frikë drejt vetvetes me një qëllim.
Jam Arsinoi — grua që s’pret leje,
as nga koha, as nga fati i verbër.
Unë jam valë që puth bregun me dinjitet,
dhe largohet krenare, pa humbur asgjë nga vetja e vërtetë!
