1.
Kam njohur një burrë,
që nuk harrohet kurrë.
I thjeshtë sa vetë thjeshtësia.
I drejtë sa vetë drejtësia.
I urtë sa vetë urtësia.
I dashur sa vetë dashuria…
Kam njohur një burrë,
që nuk harrohet kurrë.
Kush e njohu e s’e quajti vëlla?
Kush i zgjati dorën e nuk ia dha?
Kush i tregoi hallin e nuk ia qau?
Kafshatën e tij me të gjithë e ndau.
Kam njohur një burrë,
që nuk harrohet kurrë.
Babai e la të vogël axhami,
u bë burrë që kur ishte fëmijë.
I ra mbi shpatulla pesha e shtëpisë,
por më i rëndë akoma halli i Shqipërisë.
Kam njohur një burrë,
që nuk harrohet kurrë.
E njihte çdo gurë kalldremi në Tiranë
gjersa rrëmbeu pushkën e doli partizan.
E njohu Peza e kuqe guximin e tij
partizanin e vogël me emrin GANI.
E njohu Puka e Shkodra gjer në çlirim
partizanin e vogël, por burrë edhe trim.
Vetëm pas një beteje e panë duke qarë
kur shoku, Pionieri Met Hasa ish vrarë.
Nuk u ndal. E njohu Gjakova e Mitrovica,
Vishegradi, Prizreni dhe Podgorica.
E mori plumbi në lumin Iber pranë Tuzit,
por s’e theu dot burrërinë e Gani Luzit.
Kam njohur një burrë
që nuk harrohet kurrë.
2
Ai u kthye në Atdhe si kthehen heronjtë!
Për Ganiun kjo ishte fitore e dyfishtë.
Nazizmit ia shkulën deri në fund patkojtë
e i mbijetoi plagëve në trupin e brishtë.
U kthye. Beteja të reja e prisnin përpara…
Nuk kërkoi privilegje. Gjithmonë dinjitoz.
Akoma pa iu shëruar në trup plagët e marra
iu kthye zanatit të të jatit. Punoi marangoz.
I thanë të shkonte me studime për oficer
e do të kthehej me gradë kapiteni a majori.
Nuk pranoi. Gani Luzi çdo punë e quante nder.
Me djersën e ballit u bë përgjegjës sektori…
E nderonin të gjithë atë burrë
Fjalën dysh nuk ia bënin kurrë.
E thirri Atdheu përsëri në një detyrë të re:
Përgjegjës Sektori i hekurudhës Durrës Peqin.
Natë e ditë e gjeje mes puntorëve në trase.
Me dëshirën e madhe të ndërtonte Shqipërinë.
U kthye me lavdi e me flamure,
mes shokëve e miqve Ai burrë.
Çfarë detyre iu ngarkua e nuk ja doli me nder!
Kryetar i kooperativave të artizanatit shqiptar
Instruktor ekonomie etj. Mes puntorëve përherë
i urtë, i drejtë, korrekt e mbi të gjitha bujar.
Kush mund ta harroj Ganiun dhe mirësitë e tija?
Drejtorin e artistikes Migjeni, Artizanatit NJE
E nderonte Gjirokastra dhe e gjithë Shqipëria
Punonin e respektonin dhe betoheshin për të.
I mbushur me medalje e dekorata ish gjoksi i tij,
po kurrë me to, Gani Luzi nuk u mburr në jetë.
Çdo kush që e njohu, ruan për Ganiun një histori
Si burrë bese, si vëlla e prind, njeri të vërtetë.
Edhe sot do takosh ndonjë të moçëm:
diku në unazë teksa zbret nga autobuzi,
të ndali hapat e t‘i thotë të birit.
-Këtu ka qenë dikur një burrë:GANI LUZI…
Po, po. Gani Luzi ishte BURRË
që nuk mund të harrohet kurrë!
