Ishte natë. Të kërrenin sytë,
Për bekshi unë kisha yjtë.
Këmbët nuk më preknin tokën,
S’dija ku e kisha kokën.
– Ku po shkon? – më thoshte zemra,
Nata po më vidhte emra.
– Kam një punë, dreqo punë,
Një djallushkë më lë pa gjumë.
Kur arrita tej dritares,
Ndieva zëthin e manares.
Copa m’u bë kraharori,
Vetëtiu gjithë oborri.
– Ku e ke burrë mavrinë?
– Lere, po zien rakinë.
– Po ti ç’bën ngroh veç krevatin
Kur ai s’ta ka takatin?
– Ç’pret? Kaptoje penxherënë,
Burrëziu s’ma ka ngenë.
Hidhu, moj se m’u dogj xhani,
T’i zbërthen kockat jarani.
– Më je bërë si Findlej…
– Si Findlej e më përtej.
Në na paftë, do të rrëmbej
Nën gunë s’ka ku të të gjejë.
– Kamte frikë se do vish prapë
Dhe s’do mund të jap xhevap.
– Po s’erdha u bëfsha hor,
Mos të futsha dot në dorë!
– Kështu thua, ke veç fjalë,
Me mëngjes do shkosh në mal.
– Do vij prapë, mos qofsha gjallë,
Nuk të lë, mike, në hall!
– Pritmë pra dhe bëmë ballë,
O Findlej, jaran i rrallë!
Bërnsi do mbetet pa gojë,
Burrëziu na bën rojë…
Si s’u dogj natën mullari,
Shtrojë e shtrat na u bë bari.
Shtangu dhe Findlej qyqari
Bërnsin e ngritëm nga varri…
