S’më ke kërkuar kurrë liri.
E dije:
Isha nga ata, që s’ka dashur
me zinxhirë të lidh njeri.
Nga ti tek unë, nga unë tek ti,
ndjenja ka rrjedhur vet,
e lirë, e natyrshme, e vërtetë.
S’të kam kërkuar
besnikëri dhe sinqeritet.
I shfaqte natyra jote vet,
kur shpirti dashurinë
me buzë e prekte lehtë.
Ke qenë
një hënë, një yll, një diell,
një oaz tërë fresk, det dhe qiell.
Një mal, një lum, që vrullshëm rrjedh
ku nuk pashë kurrë, kërkund një shtjellë.
Ç’ta zgjas kot,
Ti, më shumë se çdo gjë më do
në këtë botë.
Si duket, Zoti s’ka pasur as për ty zinxhir!
Dhuratë tek unë të solli.
Dhe bëri mirë.
