O ju flakë të bukura,
Ndezur prej erës diellore të syrit të lules!
O ju, flakëza dashurie që më ngrohni,
Si frymë të zjarrta,
e më digjni ëmbël!
Kam veshur veshjen
Më rezistente të njeriut, kostumin,
që më mbron nga djegia prej dashurisë,
Por, mjerisht, dhe me të,
më janë shkrumbuar,
si lëkura dhe ndjenjat e mia.
Ka mbetur pa u djegur, vetëm shpirti.
në gjithë qenien time.
Ndjej dhimbjen e shijen e djegies,
prej thëngjilli ende të ndezur
në një të kuqe të fortë,
por, megjithëse po digjem,
Ndjehem i lumtur që po shndërrohem
në pluhur hiri ngjyrë gri,
vetëm për Ty, e bukura ime!
Dua të mbjellë këtë pafundësi hapësire,
të asgjësë, e të mosdashjes,
me hirin e dashurisë sime.
U plakëm rrugëve të botës
Hap e mbyll dyert e shtëpive të botës!
Hyj e dal nëpër to…
Herë si hije e tejdukshme,
herë si një statujë pa zemër.
E kurdisur pa dëshirën e vet,
në asgjë, që ti do.
Hap e mbyll dyert e botës,
humbasë zërat e jetës nëpër to,
ndërsa dyert e shtëpisë sime, atje
në vëndin tim,
as hapen e as mbyllen më.
Ah, zërat e vjetëruar në kohë!
Trishtimi si gjethe e brishtë
i fshehur thellë në shpirt,
lëviz e flet pa fjalë,
në heshtje e plot mall,
për të prekur dorezat e ftohta,
që nga mëndja s’i ndaj,
dyert e largëta,
të atdheut tim, dhe qaj.
