Suplementi Pena Shqiptare/ Poezi nga Elida Buçpapaj

116

Elida Buçpapaj

Sa monotoni

Sa monotoni

mërzi

kotësi

bezdi

neveri

 

në Tiranë

vetëm flihet

ose

ditë e natë

gogësihet

 

të lluqur

si zhaba

në lluksin e baltës dhe llucës

të shkelur nën shollën

dhe thundrën

e këpucës

 

në metropolin

e rrenës dhe përrallës

nën hënën dhe diellin

tallës

 

ku njerëzia

i djeg ditët pa dhimbje

në thatësirën

e indiferencës tribale

ku as pret as të presin

ku trupin dhe shpirtin

e shesin

 

ku nuk mendohet

as fantazohet

ku askush

nuk rebelohet

veç kënetohet

dhe i këndohet

shëmtimit

 

ku edhe zgjuar

flihet

dhe gogësihet

gjymtueshëm

shfytyrueshëm

trishtueshëm

 

nën orkestrën

monotone

të hiçit

që nuk e lëshon

skeptrin e

diçit

 

si gramafoni

bajat

që i shkretëron

ditët e jetës

 

mes gogësimave

të shëmtimit

prej moslëvizjes

 

nën marshin idiot

të rrumpallave

që e kthyen vendin

në gërmadhë

 

dhe populli u bë

shurdh-memec

sa keq

ajme, ajme

për dreq