Suplementi Pena Shqiptare: Luan Rama: Eja i ëmbli im, sonte mos u ngjit në qiell…

226
Sigal

 

 

Eja, eja burri im,

të kam dashur dhe kur sytë m‘u errën

dhe bota m’u përmbys me një tjetër

në lëndinat e mëkatit,

bëra dashuri dhe qaja për ty,

pastaj renda si e çmendur dhe u thashë erërave

merrmëni dhe çomëni tek burri im

shpirtin tim të vrarë çojani sa më parë

se unë po vij nga pas me plagën e hapur

që rrjedh në rrugën mavi të kthimit,

hapma portën e vjetër i dashuri im,

hapmi dritaret e dashurisë sonë të hershme

kur s’dinim ç’ishin hyjnitë dhe Zotat,

kur ishim frymë dhe dêshirë,

ndryshe do t’i thyej dhe prej hekuri qofshin,

madje dhe muret do t’i rrëzoj

për të ngritur sërrish strehëzën tonë të përjetshme.

Më dëgjon i dashuri im,

po vij me hapat e zbathur të shpirtit,

atë dashuri të çastit e lashë pas,

e harrova dhe e mallkova,

atë dhe veten time

dhe në udhët e botës një kryq të rëndë vura e shkova,

pra ngrihu shpirti im ashtu siç të kam njohur gjithnjë

unë jam përsëri ajo flutura tënde e bardhë

që ti e mbaje mbi qerpikët e tu,

majë gishtërinjve të tu të nxehtë

dhe lozje si fëmijë,

ngrihu, edhe pse me sy të vrarë

dhe krahë të djegura nga malli,

mbi duar po të sjell një diell të të ngrohë sytë,

pra hiqe cigaren nga buzët e tua të thara,

ja ku e ke gjirin tim, mund ta shuash mbi të,

të shuash dhimbjen tënde dhe timen

që të mund të përqafoj dhe të puth përsëri,

eja ylli im, sonte mos u ngjit lart në qiell,

rri me mua këtu në qiellin tënd, në zjarrin tënd,

mbi plagën time dhe tënden…