Kam mall për
drurët që digjen
vatrës,
për krahët që i sjellin,
pa çka se jashtë bie
dëborë…,
për ata njerëz që të
kanë hapur dyert e
zemrës…
Kam mall për ato
shtëpi të thjeshta…,
ku e zonja zë brumin
llërëpërveshur
Ai që të ka dhënë jatak
pyet “ si je?”,
duke të parë drejt e
në sy…
Kam mall për sytë e
çiltër të fëmijëve
faqekuqë,
të dlirë dhe kuriozë…,
për plakun e moçëm,
që aq bukur hesht e
flet…,
si ata filozofët e
verbër.
Kam mall të udhëtoj,
të takoj njerëz që
thonë atë që mendojnë…,
pa censurë,
njerëz të bardhë si
drita…
Kam mall të takoj
njerëz pa mure të
ligësisë.
Kam mall të rigjej
veten si ishte aso kohe,
kur sende kishte pak e
zemër kishte shumë,
kur fjalët “ Faleminderit” e
“ Mirardhsh”
shkruheshin në ajrin e
kohës…
Kam mall të ndiej
erën e drurëve
përflakur në vatër…
Kam mall që jeta të
udhëtojë rrugëve të
shpirtit, si dikur…
Kam mall që e shkuara
të jetë edhe e
ardhme…
