Fëmijë i llastuar është Deti!
Zemërak i hiç gjëje,
vjedharak
më ka marrë ngjyrën dhe yjet m’i nanurit,
nuk ndihet!
I ujtë
e i lëvizshëm
nga pak erë
dhe çfryn marazet e njeriut!
Dhe unë i ajërt,
i pa anë sa të zë syri,
i gjerë e i thellë,
sa nuk më dihet fundi,
mbaj Diellin e Hënën mbi krye!
Ai,
përmbys varka sa një lëvozhgë arre!
Ai,
në një valë ere e tërbohet,
godet me kokë shkëmbinjtë e brigjeve
përherë i pa kënaqur.
Kurrë nuk qesh!
Dhe kur Dielli bujar
ia dërgon dritën me bollëk,
dhe kur Hëna i shtrin flokët e argjentë
për t’ia ledhatuar fytyrën e nxirosur,
ai klith
e i thyen shkëlqime në miliona pasqyra
si çmendurak i pa ndreqshëm …
Në nerva e sipër
m’i ngre avujt e nxitimit.
E kujt?
Mua!
Ia dërgoj breshër!
