Suplementi Pena Shqiptare/ Izet Shehu: Vendlindja

31
Sigal

Poeti, shkrimtari dhe publicisti IZET SHEHU ka lindur në Lushnje më 15 dhjetor 1942 -26 nëntor 2012. Gjimnazin e kreu në vendlindje.

U diplomua për Gjuhë e Letërsi Shqipe në Universitetin e Tiranës. Më 1995 ka kryer Kolegjin e Mbrojtjes së Shqipërisë. Ka punuar si mësues i Gjuhës e Letërsisë në rrethet e Lushnjes e të Elbasanit.

Krijimtarinë letrare e nisi që në bankat e shkollës. Botoi dendur në shtypin letrar gjatë viteve ’60, por për shkak të biografisë politike familjare, do t’i hiqej e drejta e botimit.

U aktivizua që në fillim në proceset demokratike. Zgjidhet deputet në Kuvendin e Shqipërisë në vitin 1992. Pas vitit 1990 boton artikuj publicistikë, tregime, ese dhe poezi në gazeta e revista të ndryshme.

Ka botuar këto libra:

  1. Çiltërsi lirike – poezi
  2. Vjeshtë njerëzore – poezi
  3. Ëndërra trëndafilash në borë – poezi
  4. Brohoria e një dimri – tregime
  5. Fatkeqja e bukur – novelë
  6. Troku i fatit të verbër – poezi
  7. Mjegulla e trishtimit – tregime
  8. Mbi qerpikë çlodhet agu – poezi
  9. Perëndimi në zabelin plak – tregime
  10. Drithërime muzgu – poezi
  11. Vetëm një grua – roman
  12. Tirkani – tregime dhe ese
  13. Hija e korbit të bardhë – publicistikë dhe ese
  14. Kundër frymës mohuese – publicistikë letrare
  15. Bari mbi rrënoja – poezi
  16. Flatërim – poezi dhe përshtypje nga miqtë- 2013
  17. Poezi për më vonë-2014

 AUTOPORTRET

Nuk bëj pjesë në asnjë klan!

Shpeshherë grindem me vetminë.

Më mjafton ky shpirt që kam,

që ta çmoj më shumë lirinë.

Në kam qenë njeri i bindur

herë nga frika, herë nga turpi,

as një çast s’u bëra lolo

dhe kur më kanë rrahur supin.

Nuk u hodha kurrë në flakë,

s’kam profilin e heroit,

por kam parë të zënë në çark,

Puthadorët e oborrit.

Nuk bëj pjesë në asnjë grup,

kështu ndjehem dhe më mirë.

Më mjafton ky shpirt që kam,

më mjafton që jam i lirë.

 

DIKUR

Dikur,

me guacka deti,

votohej në Athinë.

 

E hollë, e lashtë demokracia,

shprehja me vete habinë…

 

Dhelprat zgjedhin dhelprën,

njerëzia zgjedhin njerinë?

 

VENDLINDJA

Kjo është vendlindja ime:

Një kodër e bukur, e butë,

dy porta të përhime,

një qiell mistik e shurdh.

Këtu ca lule gjaku,

atje ca flutura shprese!

Mbi mitet e thërmuara

Pikojnë verdhërime vjeshte.

Dhe them: kurrën e kurrës

s’i ndërroj me askënd

ninullat, rrjedhën e gurrës,

dhimbjet e ngjizura në këngë.

Kjo është vendlindja ime!

Ky është tempulli im:

dy porta të përhime,

në lindje e perëndim.

ZËRI i ZEMËRUAR
Dridhen drurët nga zëri i zemëruar,
kafshimi i tij, mëkati i vetëm i poetit!
Vargu vrullon,
duke gurgulluar
në çdo kupolë e skutë të planetit.

Fjala e tij i rrëzon muret,
përtokë shtrin dhe elefantin,
akujt shkrin,
orcon urat
lumenjtë vrullshëm shpërthejnë shtratin.

Duke e ngrënë pareshtur mllefin,
vetëdijen e tij duke kafshuar,
heshtja, faji i poetit,
lëkund botën e trazuar.

Dridhen yjet nga zëri i zemëruar,
s’jetohet më në guackë mbledhur.
Vrungull i vargut s’mbahet në duar,
prushi i shpurritur i zjarrit
s’mbahet në gji ndezur.

Dridhet bota nga zëri i zemëruar,
s’kalohet jeta me mllef të kafshuar.
Dëgjojeni zërin e shenjtëruar të poetit
në çdo kupolë të praruar
në çdo skutë të planetit!

KËNGA
Unë zën’ e dytë e bëja mirë1
Babai bënte zën’ e parë,
Në mes të barit në çair,
ku iso mbante plep i bardhë.

Dhe trembesha mos binte kënga,
si zog i kaltër përmbi bar,
unë zën’e dytë e thekja mirë,
babai thekte zën’ e parë

Eh, kur një ditë m’i morën të gjitha:
Babanë, çairin, plepin e bardhë,
unë zën’ e dytë e qava mirë,
po s’gjeja dot zërin e parë.
* * *
Mbaj mend
Nga mesi i muajit maj
m’u bë sikur një melodi:
Zërin e parë bënte babai
dhe ishte krejt si zë i tij.

Dhe unë pas zën’ e dytë,
një zë të dridhur si në vaj.
Me lotë krejt m’u mbushën sytë,
këndoja unë dhe babai.

Kënduam këngën e përjetësisë,
se s’duhej lënë përgjysmë kënga.
Ah, dheu ynë! Më i shtrenjti vis,
s’të ndamë asnjë çast nga zemra!

NIPIT TIM, ENDRIT
Ti, nipi im!
Ti, gjak i gjakut tim,
që linde në qytetin e madh atje larg,
mësoje nga gjyshi: nuk gjen si ky vend
me dimër të bardhë e vjeshtë të artë.

Nuk gjen ditë me kaq shumë diell!
Nuk gjen net kaq të magjishme.
Rrënjët e tua gjallojnë këtu thellë
në këtë kënd hyjnor,
në këto të kaltra vise.

Dhe, kur të shohësh Diellin,
thuaji: jam gjak Arbëri.
Dhe, kur të shohësh Hënën,
thuaji: jam biri yt, o Hënë!
Këtu, mbi këto male të sertë e krenar
do ndjehesh qiellor me rrënjët në këngë.

Ti, nipi im!
Ti, gjak i gjakut tim,
jetofsh ditë të bardha në atë qytet të madh
dhe kurrë mos harro se në këto brigje të artë
Gjallon fisi yt bujar e i lashtë!

SHTEGTARËT

Para se të largoheshin për në Jug shtegtarët,

mesazhe të egra këmbyen me grabitqarët;

në ikje e sipër, jo përballë,

nga bregu në breg,

nga mali në mal.

 

Ikën të zymtuar në atë fillimvjeshte,

me sqepa i shkruan mesazhet e fundit,

me sms, sigurisht, me celularët e erës

nga brigjet e Jonit ku dallgët shkundeshin.

 

Po ikim, thanë, me zemra të thyera,

fatin tonë mos e pastë as gjarpëri.

Në ëndrra kthetra,

në zhgjëndrra kthetra,

nën lëkurën e tmerrit na korri drapri.

 

Para se të largoheshin për në Jug shtegtarët,

mesazhet me mllef ua përcolli era:

Po ikim, thanë, me shpirtëra ndër sqepa,

cullakë e të pangrënë

ndër vise të tjera.