Kur në univers humanizmi mori jetë,
yjet ndriçuan nga lart shpirtin pa mëshirë…
E di që forca e tij la harresën të shkretë,
dhe shkriu çdo buzëqeshje të ngrirë!
Dhe çelja e luleve parfumoi timen zemër…
E ngjyrosi gjakun me ngjyrën e petaleve…
Zhytur qiellit të thellë mendimet morën emër,
Nën duar të hekurta, kthjelluar tej pamjes së maleve…
