Të rëndë e kam dashur bukën, gjithnjë,
me miellin e plotë, të pa zbardhur,
të patrajtuar në formë komerciale,
fryrë si një hiperbolë të pakuptimtë…
Të vërtetë e kam dashur;
bukën, miqësinë, dashurinë,
pa stistje, filtra, dalje nga vetvetja…
Të dua për atë që je në esencë;
atë që unë shoh kur shuhen dritat
e natës i jepesh i zhveshur,
me kryet në jastëk,
në llogaritë me veten…
Kurorë e vyshkur
Ishte kohë pafajsie atëherë
kur në një shtrat luledelesh shtrihesha,
teksa nëna më thurrte me to një kurorë…
Lëndinë e bardhë drite,
dhe unë bijë e saj me sytë plot ëndrra,
Princeshë ilire…
Nën betonin e ftohtë u tkurr lëndina,
vitet mërguan larg e më larg,
Ëndrrat s’janë më të virgjëra…
Ndiej se kam ngecur diku
Në kapërcimin e dhimbshëm të pragut…
Kurora m’u vyshk në krye!
A mos qenka jeta veç pritje?
