Të kujtohet I dashur
sa herë e prisja shiun, ashtu të ngrohtë,
të butë, si buzët e tua ?!
Të kujtohet ?
ditë me shi ish,
kur mora puthjen e parë nga ty,
dhe si një mjelmë e bardhë,
ula qafën e gjatë turpëruar,
për të të mos parë drejt e në sy,
nga turpi…
Ndërkohë,
qerpikët shkundnin lotët kokërmëdhenj,
që shpirti kish formuar nga brënda,
siç ndodh ne reaksione dashurish,
kur zemra rreh e vetëm rreh nga puthjet që vinjë ëmbël e pa pushuar.
Shiu butë,
prekte gjoksint tim,
e rrekera të vogla shkruani emrin tënd.
Gufonte zemra ime si gurgullima e ujit,
e mua,
s’më zinte vendi vend.
Ndësa neonët shkëlqenin nga bulëzat e shiut, si pika argjendi,
ti prekje me buzë ballin tim të lagur,
sepse e dije,
duart e mija rreth qafës tënde,
ishin të sigurta aty,
dhe me dëshirë.
Ti më njihje,
siç njihje diellin që linde ç’do të nesërme,
ti e dije,
që s’do kish kurrë një lamtumirë,
siç dhe unë ndjenja çdo frymëmarrje tënden,
e s’doja të mbaronte,
as shiu,
dhe as nata.
Unë mbeta përherë banore e mbrestërisë tënde,
që kur dashuria më veshi nuse me të bardha,
e më besoi tek ti.
