E trishtë kjo vjeshtë, e trishtë,
erën e dheut la nga pas.
Nuk ja gris dot zymtësinë,
as me gurë të qëlloj, dot se vras.
Shtëllunga resh largohen zogjtë,
me gjymë lëshohet i madhi shi.
Kërkoj një strehë për t’u strukur,
qoftë një palë krahë, a një çati.
Gjethet përtokë lëshuan pemët,
lulet në syth u futën prapë.
Sa egër erdh’ kjo vjeshtë e ftohtë,
sa shi rrëkeshëm që të lag.
