Të gjitha rrugët janë bllokuar;
Makina dhe njerëz mizëri.
Qyteti ngjan i asfiksuar;
nuk i punon asnjë mushkëri.
Ngado një mjegull ti vesh sytë;
zhurma motorësh dhe boorish.
Ti ke dëshirë të prekësh detin,
por është vështirë që t’ia mbërrish.
Përballë të del një turmë e çmëndur,
që vjen rreth vetes si gjithmonë.
Ajo mund të të thithë përbrënda vetes;
dhe’ s’merret vesh se ku të çon!
Ndërsa qëndroj majë trotuarit
Mbështjellë me djersë dhe trurin bosh,
më ikën qejfi për t’u larë,
dhe emri i detit më s’më josh!
Masive plehrash lloje- lloje
qëndrojnë si mal mbi trotuar;
nëse nuk do të nxjerrësh zorrët
largohu të lutem sa më parë!
Të gjitha venat më janë bllokuar;
boritë jehojnë.si ulërimë;
qyteti ngjan i asfiksuar,
dhe unë mes tij , kacek pa frymë!
MBËRRITJA E VJESHTËS NË QYTETIN TIM
Janë shtuar dallgët edhe era
(Mbrëmë desh u mbyt një fqinji im ).
Flamujt e ikjes përkund vera,
dhe niset larg , në udhë pa kthim.
Nuk gjen më vende në tragete:
Të gjithë vijnë bosh dhe nisen plot.
Imazhi i tyre nëpër dete
me gjuhë prej vjeshte diç më thotë!
Diçka më thotë edhe kjo nënë
e sapo ndarë nga i biri;
largimi i tij ende i dhemb,
ndaj si fsheh dot një ankth nga syri.
Pas pak do të kthehet në shtëpi;
të ç’lodh pak kockat anës shtratit.
Të gjithë e ndjejnë ardhjen e vjeshtës,
por jo si nëna e emigrantit!
Janë shtuar dallgët edhe era…
Pas pak do nisë dhe një stuhi.
Qyteti rrugët i ka zbrazur
Ku shetit veç mërzia e tij!
