Ndonjēherē më ngjan vetja si një mëngjes i pashpallur,
qē duhet të lindë nga momenti në moment.
Drita që pritet të vijē , por qē ende s’ka ardhur
me terrin bën një lojë të fshehtē.
Ndonjëherē më krijohet ideja, se jam një godinë prej flladesh,
që dimrat sfidon me qetësi…
Nē shumicēn e herēve, unē kam një ngjyrē tē kaltēr,
por qē s’dallohet me sy!
Ndonjēherē më ngjan vetja si një orë dashurije
(Me duart si akrepa të bardhë ).
Rreth fushës së pritjes rrotullohem me dridhje,
ngarkuar me ankthe dhe mall.
Ndonjëherë mē ngjan vetja si një det i trazuar
prej valësh dhe rrymash tinzare.
Dhe pse shpesh pērpiqem pēr t’i qetësuar
s’ma vënë veshin fare.
Ndonjēherë më ngjan vetja, se jam thjesht njē gjethe,
që takimin me tokën se pëlqen asnjëherë
Ndaj ngjitet nē qiell me zogjtē e çdo vjeshte
tē rilind. çdo pranverë
Monolog me dashurinē
Ti je e bukur! Ta kam thënē!
Dhe po ta them shpesh e më shpesh.
E sheh këtë qiell larë me hënë?
Si ai ngjason, kur hyn mes nesh.
E drojtur je, sa s’gjej dot fjalē
( Ç’do krahasim mē tradhēton ).
Ja, si kjo gonxhja përmbi shkallë qē dridhet,
kur aromē lëshon.
Si puthja dlirē e njē mesdite
dhe pak naive si çdo mbrëmje.
Tek djemtē mbjell veç imazhe drite,
tek vajzat dridhje, dhe pak ç’mendje.
Ti kurrë s’ke pasur trille, a teka
veç joshje e ledha pēr merak.
Nēse dikujt i qaset vdekja
e bind me sy, tē presē dhe pak.
Nuk di je qiell, a zog i kaltēr
qē nuk njeh moshē dhe kalendar?
Por di, qē stinē, s‘do ishin katēr
Por vetēm një, njē stinē acar…
