* * *
Nuk e di sa herë ka lindur,
sa herë ka perënduar dielli
në jetën time,
(lind e perëndon si ëndërr),
gdhihem mëngjesit me ëndje,
(papritur fshihet pas reve),
stuhia vetëtin e përvëlon,
kthjellet,
ndez cigaren në ylberin e tij,
mbledh veten,
dielli perëndon e lind
duke ma hequr zvarrë hijen,
që digjet dhe vetëm digjet.
* * *
Të matesh,
(me kë të matesh?!)
vetëm me hijen e mëngjesit
mos u mat,
as me natën,
(ta fshin hijen si vdekja),
me hijen e mesditës matu
kur dielli ndrit në apogje,
hijen e smirës tënde
me këmbët shkele
dhe hijeshon mbi dhê
shtatorja jote njerëzore
pa piedestal.
