Si dallëndyshet
Vaso Papaj
Në një ballkon aty ballë detit
ca dallëndyshe cicërojnë.
Te një folezë, që i ngjan djepit
si një puhizë vijnë edhe shkojnë.
Pranverë dhe verë ikin revan,
po vjeshtë dhe dimër k’tu më s’ka.
Se retë ngarkuar dhe me tufan
mbeten shaluar mbi Llogora.
Unë të vështroj, ti më vështron!
Mos tek ato gjejmë veten tonë?
Mos k’tu në breg Zoti ka fron?
Vallë, na vështron dhe na bekon?!
