Nuk di rininë se ku e lamë,
Në cilën udhë, në cilin shteg
Si një pranverë që s’erdhi kurrë
Si një premtim që mbeti peng
Sa desha, që të vije prapë
Të më trokisje lehtë në derë
Veç të më thoshe një “si je”
Te paktën, vetëm dhe njëherë
Heshtja e gjate çdo gjë veniti
Një mal i ftohtë ngeli midis
Dhe unë, i mpirë si gur i thatë
Të pres,dhe pse ti më s’do vish.
Rinia ime te lyp gjith mall
Kam kohë qe po te qaj nën zë
Po digjem brenda prush e zjarr
Bota që njihnim,nuk jeton më..!!
Nuk di ku je, rinia ime
Në cilën gërmë ne cilin varg
U bë kaq kohe që ke harruar
Nuk di ku je, nuk di sa larg
E sot që vitet janë rënduar
Si borë mbi borë në shpirtin tim
Dhe një “Si je” kaq e vonuar
Më vret më shumë se çdo kujtim
