(Sot Arbeni mbush 68 vjeç dhe e feston me yjet në qiell)
Po ku je o Arben Duka,
o poeti ynë?
Po ku je o penë e artë,
se na thave synë.
Nëpër germa veç të gjëj,
as në një vend tjetër.
Po ku je o miku im,
o buka e vjetër.
Të kërkoj e nuk lash vend,
të pinim një kafe.
Si gjithmonë te ai kënd,
shkëmbenim ca llafe.
Shkova edhe në Labovë,
po prapë nuk të gjeta.
Pyeta shtëpinë e gjorë,
i thashë tungjatjeta.
Thashë mos je te kafeneja,
Komunë e Parisit.
Shkova me vrap si rrufeja,
o trungu i lisit.
Yjet i shikoj çdo natë,
të gjej yllin tënd.
Po ç’e do qenkam pa fat,
ku je pse më çmend?!
Mos je vallë në Gjirokastër,
o pik e floririt?
Në atë qiell të pastërt,
po të mban pranë gjirit?
E paskam pak të vështirë,
të të gjej or mik.
Të gjej njeriun e mirë,
po më zë një frikë.
Sot ti mbushe 68-ë,
o Duka Arben.
Ta festonim s’qe e thënë,
se ty dot s’të gjen.
Lart në qiell po më thonë,
Arbenin e gjen.
Pranë hënës ka një dhomë,
ja dëgjova zënë.
Po ku je o Arben Duka,
o malli pa shuar.
Nëpër gërma veç të gjeta,
ishe duke shkruar.
S’po e duroj ikjen tënde,
jo nuk më besohet.
S’të gjej dot në këto vende,
vallë ku po strehoesh?!
