Ai rri tek cepi i rrugës;
pa paqe, pa lavdi.
Pastaj ikën, fytyrfshehur tutje,
me një nënkuptim dhe pak ironi.
Kështu shfaqet bota poetike mbi njerinë,
herë zgjohet, herë përpëlitet.
Këtu as kuptimi më i thjeshtë,
tek ky njeri, njeri as hënë, as dritë.
Dhe vdekja nuk sjell çudi,
ndaj një grusht i fortë,
të godasë luksin dhe babëzinë e pafre;
se njeriu është njëlloj
ka shpirt, ka dhe shpresë!
