Dikur, në një shtëpi ku muret ruanin zërat e një jete të tërë, jetonte një nënë me vajzën e saj.
Nëna kishte duar që dinin të shëronin pa ilaçe dhe një zemër që kishte mësuar të duronte gjithçka në heshtje. Vajza, ndërsa rritej, mendonte se po mësonte të ecte vetë. Por nuk e kuptonte se pas çdo hapi të saj kishte qenë një palë duar që e kishin mbajtur të mos rrëzohej. Vitet kaluan. Vajza u bë grua. Mori rrugët e veta, ëndrrat e veta, ditët e veta. Por sa herë lodhej nga bota, shpirti i saj dinte ku të kthehej. Te nëna. Sepse disa dashuri nuk kanë nevojë të kërkojnë vend në zemër — ato janë zemra. Një ditë, vajza e pa nënën gjatë në sy dhe kuptoi diçka që nuk e kishte kuptuar kur ishte e vogël: Nëna nuk kishte qenë vetëm gruaja që e kishte rritur. Kishte qenë streha e saj kur bota ishte e ftohtë, forca e saj kur ajo ishte e dobët, duartrokitja e saj kur askush tjetër nuk e shihte dhe lutja e heshtur pas çdo ëndrre që vajza kishte guxuar të ndiqte. Dhe nëna, duke e parë vajzën pranë vetes, buzëqeshi. Nuk tha asgjë. Sepse nënat nuk kanë gjithmonë nevojë të flasin. Mjafton një vështrim. Një përqafim. Një dorë mbi dorë. Dhe vajza e kuptoi se kishte një pasuri që as vitet, as largësia, as koha nuk mund t’ia merrnin: dashurinë e një nëne. Atëherë ajo i tha:
— “Mami, unë u rrita… por pranë teje do të jem gjithmonë vajza jote.” Nëna ia shtrëngoi dorën dhe iu përgjigj: — “Dhe ti mund të rritesh sa të duash, bijë. Për mua, gjithmonë do të jesh ajo vogëlushja që dikur ma mbushi shtëpinë me dritë.” Që atë ditë, ato nuk numëruan më vitet.
Sepse kuptuan se koha mund të ndryshojë fytyrat, flokët dhe duart, por nuk mund ta ndryshojë dashurinë e vërtetë. Dhe kështu jetuan, nënë e bijë, si dy zemra që kishin ardhur në këtë botë për t’i kujtuar njëra-tjetrës se ekziston një dashuri që nuk kërkon asgjë, nuk lodhet, nuk largohet dhe nuk vdes. Dashuria nënë–bijë. E para shtëpi e një vajze. Dhe streha ku ajo kthehet gjithmonë. Të dua mam
