Unë nuk mund të shkruaj më
Unë nuk kam me frymëzim
E kisha një motiv një dëshirë
E kisha një që quhej dashuri!
Mua nuk më bëjnë më duart
As shpirti më nuk më buzëqesh
Në thellësinë e zemrës sime
Tashmë ka mbetur një emocion i pa vlerë!
Më more pranverën e çelur në dimër
Më shove zjarrin e ndezur mes borës
Më këpute telat e zërit të brëndshëm
Më helmove ëndrrat që bashkë i vodhëm!
Premtimet qënkan si era për ty
Ndjenjat e tua të lidhura pas frikës
Mos guxo të më kërkosh sërish dashurinë
Dashuritë janë për heronj
Janë për ata që mes luftrash u ringritën!
“Ti nuk dite të dashurosh një femër
Ti dashurisë nuk i vure një emër”
“Unë, femër”
Unë jam heshtja që mban brenda britma,
jam loti që fshihet nën një buzëqeshje,
jam ëndrra që ngrihet,
edhe kur krahët i kam të lodhur.
Unë jam plagë e padukshme,
që rri e fshehur në shpirt,
por jam edhe dritë,
që s’ka stuhi që ta shuajë krejt.
Në pasqyrë nuk shoh vetëm veten,
por dhe mijëra hije femrash para meje,
që u thyen, u ringritën, u dashuruan,
dhe tani jetojnë në mua.
Jam grua –
me mall e me brishtësi,
me forcë të fshehur në heshtje,
me zemër që di të durojë,
edhe kur bota më harron.
Dhe prapë, qëndroj…
Sepse jam femër,,,,
dhe kjo është forca ime e përjetshme!
