Sokrat Kotherja: Miku im Dritëro

522

Sokrat Kotherja

 

Miku im Dritëro

 

Unë nuk të kam mik fizikisht

Po të kam mik

Vetëm nëpërmjet veprës

Se emrat e mëdhenj,jo rastësisht

Zënë vend në hapësirën e shpirtit

Bëhen buri kushtrimi e jetës

 

I papërsëritshëm, i veçantë, origjinal

Ti  s’ke fytyrë
të dytë

O Dritëro me halle!

Dhe kur të mbyllësh sytë

Do të mbetesh për jetë

Pishtar i ajkës intelektuale

 

Miku im Dritëro!

Ta them me shpirt e zemër

Nuk ta them për t’u dukur

Ti e lartësove veprën tënde

Me fjalën shqipe të madhe

Me fjalën shqipe të bukur 



    Vepra
jote

Sigal

 

Dritëro,
Vepra jote

Mbanë
peshën e kohës

Me
gëzimet e hidhërimet

Ajo mes suferinës,llohës

Hap
horizontet e së nesërmes

 

Ndërtesa
të larta ngre

Me
gur e tulla të traditës

Dhe shohim ne

Prej
skelës së saj

Ku
ishim e ku shkojmë dita-ditës

 

Është
si tyta e pushkës

Barot
ka dufin e mirësjelljes

Ajo
të bënë


midis fushës


marrësh valle para vdekjes

 

Është
vepër pavdekësie

Është
si ujë burimi

E
pastër,e kristaltë

Ajo
çdo kuotë lartësie


kohë rekord e bënë zap   


 Ti mbi këtë tokë

 

Ti
mbi këtë tokë

Nuk
ke bërë kot hije

Nuk
je përrallë

Me
çudira fantazie

Por
je gjiri që rrjedh

Dashuri
e respekt

 

Se
shpirti yt

Nuk
është strehëz perëndie

Për
ata llumëhane


lëmojnë fjalët si tespihe


fshehin shpirtin me slogane


marrin poza atdhetarie

 

Se
zemra jote

Nuk
është hapësirë gjuetie

Për
ca surretër aspak

Për
ca  njerëz-gjarpërinj

Veshur
e ngjeshur me sheqer

Për
ca burra lyer me varak

 

Se
mendimi yt

Nuk
bie erë pabesie

Është
si ëndërr fëmije


nis avionët eterit


karuselin e kaltër të qiellit

Rreze
drite për ata të kurbetit

 

Se
fjala jote

Për
lirinë e demokracinë

Është
e prekshme si buka


sofrën e gjërë të Shqipërisë

Është
si çelësi i llampës


ndez dritën e atdhedashurisë