Nuk m’i dhe kurrë dy pare nder,
qefin për gropë ta ndjeva baltën.
Ngarkohem lot, shkarkohem vrer,
më sterrë ke ditën, sesa natën.
Një jetë që bëj gjumë jetimi,
dhe më tmerron një zgjimi i kobshëm.
Më rri i ngushtë, atdheu im,
as si tabut s’të kam të bollshëm…
