Prej disa muajsh është krijuar një perceptim i qartë publik: SPAK nuk po prodhon më të njëjtin impakt si në fazën e parë të reformës në drejtësi. Dikur çdo njoftim, çdo masë sigurie, çdo hetim i nisur krijonte valë tronditjeje politike dhe institucionale. Sot, edhe kur ka veprime procedurale, ato nuk po përkthehen në ndjesi force, autoriteti dhe frike ligjore.Pse po ndodh kjo?Së pari, lufta kundër korrupsionit nuk matet me njoftime për hetime, por me rezultate përfundimtare. Opinioni publik nuk impresionohet më nga regjistrime procedimesh apo masa paraprake; ai pret vendime gjykate, konfiskime reale pasurie, dënime përfundimtare. Kur cikli hetimor zgjatet pa epilog të qartë, krijohet lodhje dhe dyshim.Së dyti, ekziston perceptimi i selektivitetit. Kur një çështje merr vëmendje intensive, ndërsa të tjera me impakt ekonomik më të gjerë mbeten në faza verifikimi të gjata, lind pyetja nëse prioritetet janë të balancuara. Drejtësia duhet të duket dhe të jetë e barabartë. Në të kundërt, çdo diferencë trajtimi kthehet në argument politik.Së treti, mungon transparenca mbi dimensionin financiar të hetimeve. Në çështjet e korrupsionit publik, elementi thelbësor është ndjekja e parasë. Sa fonde janë bllokuar? Sa kontrata janë analizuar financiarisht? Sa pasuri janë sekuestruar përfundimisht? Pa këto të dhëna, lufta kundër korrupsionit mbetet narrative, jo strukturore.Një tjetër element është menaxhimi i komunikimit publik. Në fazat e para, SPAK ndërtoi imazhin e një institucioni të pavarur dhe të vendosur. Sot komunikimi është më i rezervuar, më teknik, më i ftohtë. Kjo mund të jetë strategji procedurale, por në perceptim publik interpretohet si dobësim i zërit.Problemi lind kur qytetari nuk sheh balancë mes ashpërsisë ndaj rasteve të vogla dhe intensitetit ndaj skemave të mëdha. Barazia para ligjit nuk është parim retorik; është provë statistikore dhe praktike.Në fund, pyetja “pse zëri i SPAK nuk po dëgjohet më?” mund të ketë dy përgjigje: ose hetimet janë në fazë të heshtur strategjike, ose perceptimi publik ka filluar të shkëputet nga pritshmëritë fillestare të reformës.
Autoriteti i një institucioni nuk qëndron tek deklaratat, por tek rezultatet e matshme. Nëse do të rikthejë peshën e plotë morale dhe ligjore, SPAK duhet të prodhojë jo vetëm hetime, por epilogje të qarta. Drejtësia dëgjohet kur vendimet flasin.
