Stefani lindi më 7 Prill 1913 ne fshatin Prongji, Gjirokastër. Ku me pas u largua per tek njerezit e tij ne Durres ku dhe kaloj gjithe jeten e tij.
Në agimin e 7 prillit 1939, ndërsa Shqipëria zgjohej nën hijen e pushtimit fashist, një djalë 26-vjeçar qëndronte mbi bedenat e Torrës në Durrës, me sytë nga deti dhe armën në dorë.
Quhej Stefan Maliko Goga.
Atë ditë askush nuk e uroi për ditëlindje. As ai vetë nuk e kujtoi. Sepse përpara kishte vetëm një detyrë: të mbronte vendin.
Bashkë me Mujo Ulqinakun dhe shokët e Marinës, ai hapi magazinat, armatosi qytetarët dhe qëndroi në vijën e parë të rezistencës. Nga bedenat e Torrës, qëlloi mbi pushtuesit deri sa një predhë e rëndë e goditi… pikërisht në ditëlindjen e tij.
Ai mbijetoi. Por ajo predhë nuk iu nda kurrë nga trupi.
Dhe plagët nuk ishin vetëm fizike.
Pas luftës, në vend që të nderohej, u la në harresë. Nuk u ftua në ceremoni. Fëmijëve iu mohua e ardhmja. U dënua në heshtje, për një të kaluar që nuk e kishte zgjedhur vetë.
Vetëm pas viteve ’90, Shqipëria kujtoi se kishte një hero të harruar. U dekorua me Medaljen e Artë të Shqiponjës, por shumë vonë… ndoshta tepër vonë.
Stefan Maliko Goga mbylli sytë në vitin 1998, me predhën ende në trup… dhe me një histori që sot na kujton, se jo çdo hero nderohet në kohën e tij dhe se harresa është plagë më e rëndë se çdo predhë
U prehtë në paqe Stefan Goga dhe të gjithë Ata që kanë luftuar për Atdheun 
