Eja me mua, të ikim nëpër natë!
M’i dëgjo këto fjalë të thjeshta
Të ëndërrojmë botën në çdo monopat!
Mjaft! Jemi njerëz, jo pleshta.
Të ikim të dy me urbanin e vjetër.
Sa më larg, lodhur nga mjeshtra.
Atje ku mendjen s’na e marrin për tjetër,
sado dhe sido me gënjeshtra.
Të shkojmë ashtu, për dore, dëgjon?
Edhe pse nëpër kohë të vrenjtur
atje, ku çdo fije bari, thjesht gjelbëron,
pa një purtekë të mbështetur.
Eja me mua, ashtu siç je, domosdo.
Dhe merr vetëm puthjet me vete.
Kështu s’do ndalemi kurrë nga kushdo
le të jenë edhe rrugë pa mokete.
Dua me shiun në agim të më zgjosh!
Mbi llamarinë si trokëllimë ta dëgjoj.
Krahëve të tua i sigurtë mos ndjej moshë.
Dhe kjo është gjithçka që kërkoj.
