Poezi erotike nga Dritëro Agolli

3325

 Dashuri e vështirë

Ti në kanape tani dremit

Ndofta gjumi ende s’të ka zënë,

Abazhuri mbi qerpikë ndrit

Libri nga gishtërinjtë të ka rënë.

Para teje ndal mendimi im:

Jemi dashuruar edhe sharë

Jemi ndarë shpesh në udhëtim,

Por drejt njeri-tjetrit kemi ngarë.

Dhoma hesht e rruga larg gjëmon

Ti sheh ëndrra kaltëroshe shumë

Unë, ndonëse pi dhe mogadon,

Mezi fle, se jam njeri pa gjumë.

Të kam pasur ëndërr çast e orë,

Ëndërr të trishtuar dhe të mirë

Po të jem vërtetë një Pitagorë

Ti je teorema më e vështirë…

 

 

Për gratë tona

Sa pak këndojmë për gratë tona !

Për gratë

E bukura e të mira,

Që na përkëdhelin me duar të njoma

Kur kthehemi nga rrugë të vështira.

Gabohemi shumë,

Kur flasim e grijmë

Rreth gotës me birrë,

Rreth gotës me verë,

Se gratë tona e humbën freskinë

Se ishin të këndshme njëherë !…

Jo, jo, s’humbet hijeshia e tyre,

Mjafton të qëndrojnë pak në pasqyrë

Dhe të duken prapë të njoma.

E si të mos këndojmë,

Poetë,

Për ato që kanë ditur në jetë

Të lindin kreshnikë e peri,

Jo në maternitet e në shtëpi

Po edhe në korie e në arë,

Duke prerë dru

E duke hedhur farë?!

Mjegulli i dashurisë

Kur ikja larg, drejt teje vija ;

Kur vija afër, ikja larg.

Për dreq më trembte largësia

Dhe afërsia bëhej çark.

As e kuptoja si të desha,

Një mjegull pus, një çmenduri,

Si një poet që shkruan vjersha

Dhe ndez një shkrepse, i bën hi.

 Dhe ndofta kjo ish dashuria :

E çakërdisur kuturu…

Për dreq më trembte largësia

Dhe afërsia gjithashtu.

Kur të jesh mërzitur shumë

Këtu s’ do të jem, do jem larguar;

Në tokë i tretur si të tjerët,

Në kafenenë e preferuar

Nuk do më shohin kamerierët.

Dhe nëpër udhët ku kam ecur,

S’do ndihet kolla ime e thatë,

Mbi varrin tim do të rrijë i heshtur

Një qiparis si murg i ngratë.

Ti do trishtohesh atehere,

Se s’do me kesh në dhomë gjallë,

Dhe, kur në xham të fryje erë,

Do qash me erën dalëngadalë.

Po kur te jesh mërzitur shumë.

Ne raft të librave kërkomë,

Atje do te jem i fshehur unë,

Në ndonjë varg a ndonjë shkronjë

Mjafton që librin pak ta heqësh

Dhe unë do zbres, do vij pas teje;

Ti si dikur me mall do qeshësh,

Si një blerim pas një rrëkeje.

I përndjekuri i dashurisë…

Unë jam i burgosuri yt,

Rroj me prangat që ti më ke vënë,

Po çudi as qelia s’më mbyt.

Dhe s’më mbyt as dritarja e zezë.

Kur ti prangat m’i hodhe në mish,

Unë i putha duart e tua,

Është rast i pashembullt ta dish,

Që xhelatin ta puth a ta dua.

I përndjekuri yt erotik,

I përndjekur të mbetet gjithmonë,

Erotim i mirë a i lig,

Hidhmi duart në fyt, torturomë.

Ky burgim sa do zgjasë s’e di,

I përjetshëm do kisha dëshirë.

Veç ti eja më shih në qeli,

Të përndjekurit tënd i vjen mirë.

Do të jete mëngjes e unë do të vi patjetër.

Mbi xhaketën time do të kenë rënë petale

Nga lulet e kumbullës së vjetër,

Nga lulet e thanës së tharët.

Ahere ti s’do të jesh zgjuar akoma.

Unë do të them emrin tënd në xhame

Dhe do të vërshëllej të dashurën këngën tonë:

“Ti çele herët, moj bajame!”

Do vërshëllej ngadalë-ngadalë

E s’do prish gjumin tënd të bukur.

Do bien mbi mua petale

E do ulet në sup një flutur…

E, kur sytë të hapësh, do të shohësh

Romantikun e përjetshëm në xhame

Dhe këngën e dashur do njohësh:

“Ti çele herët, moj bajame!”

DRITËRO AGOLLI

Krijimtaria e letrare e poetit të shquar Dritëro Agolli është mjaft e pasur në gjini e lloje të ndryshme: poezi, poema, tregime, novela, romane, drama, skenarë filmash etj. Dritëro Agolli hyri që në fillim në letërsinë shqiptare (vitet’ 60) si një protagonist i saj, duke i ndryshuar përmasën e së ardhmes. Agolli i bë poeti i tokës dhe i dashurisë për të, shkrimtari i filozofisë dhe i dhimbjes njerëzore. Vepra letrare e Dritëro Agollit krijoi traditën e re të letërsisë shqiptare. Ajo na bën të ndihemi me dinjitet përballë botës së madhe. Shkrimtar i madh i një “gjuhe të vogël”, ai është po aq i dashur prej lexuesve bashkëkombas, sa dhe në metropolet e kulturës botërore. Dritëro Agolli dhe brezi i tij letrar (vitet ’60) nuk u paraqitën me ndonjë poetikë të re, sido që u diskutua mjaft edhe për rimën dhe ritmin, për vargun e lirë dhe vargun e rregullt, për “rreptësinë” e poezisë. Më shumë përvoja e tij krijuese, se traktatet teorike, bëri që të ndryshohej rrënjësisht tradita e vjershërimit shqip. Dritëro Agolli u shfaq në letërsi si një autor me kërkesa të larta për poezinë. Ai synoi një poezi më të përveçme, me më shumë individualitet. Agolli krijoi një model të ri vjershërimi në problematikë dhe në mjeshtërinë letrare, gërshetoi natyrshëm vlerat tradicionale të poezisë me mënyra të reja të shprehjes poetike.