Këtej nga po shëtisja sot,
rruga ishte ngushtuar fare!
Mbi ledh një pemë, por fare kot,
ish kandidate për në varre!
Dikur kjo pemë veç lulëzonte,
një vend i bukur për dashuri.
Mbi fletë bilbili kur ja thonte,
ulesh dhe hëna mbi tepsi.
Sa shumë fëmijë atje shikoje,
me plot gëzim edhe hare.
Kur yjet nis e numëroje,
për këtë pemë veç bëhej be.
Tani që kohët kanë ndryshuar,
kjo pemë ka ngelur pa rini.
Dhe dielli përmbi degë kaluar,
mezi ja shkel të mirin sy.
Të dy u plakëm para kohe,
mbi supe mbajmë një jetë të tërë.
Ajo mbi brinjë, ushtar, bën roje,
unë në Tiranë si i përzënë.
Unë e kujtoj edhe ndjej mall,
ajo e tharë gjer në rrënjë.
Sa herë nga këto anë kur dal,
shkoj e shikoj e lë një shënjë.
Me erën ndonjë fjalë ja nis,
kur mungoj gjatë e s’ia shoh shtanë.
Dhe dimrin si një fletë e gris,
të rrojë më gjatë ja kam sevdanë.
Këtej nga po shëtisja sot,
rruga ishte ngushtuar fare.
Një pemë pa fletë diçka më thotë:
më thau shokë vetmi e madhe.
