Në sytë e tu se shoh më dritën,
as diell dashurie,aty s’ka më.
Ku shkoi rrezja që ngrohte ditën,
akullin shkrinte e bëhej këngë?!
Zemra s’dridhet më,si gjethja,
thotë,s’të ndiej më asnjë grimë,
dhe kur frymon fllade të befta,
përpëlitet heshtur nën ngricë.
E ndiej rrufenë kur godet egër,
fjalën që derdh kupa me vrerë,
shkrepëtima më bën grua tjetër,
s’duroj të jem skllave e dashurisë së rremë.
M’i fike në sy agimet femërore,
hirtëzove yjet e ndezur me radhë,
borëzove krojet e ndjesive mëmësore,
fluturën e dashurisë,e le pa krahë.
Ta njoh stuhinë,ia njoh shtigjet,
t’i çaj të gjitha më duhet kohë,
egërsia thërrmoi,të brishtat brigje,
të vrasësh dashurinë,nuk je hero…
