BABAI
Është plakur babai,
por nuk ankohet,
se nuk do të na mërzitë ne, vizitorëve të largët.
Kur dalim bashkë,
thotë se biçikleta e ka bërë dembel,
ndaj nuk bën dot rrugë të gjata në këmbë.
Kur pikon çatia, fajin e kanë shirat,
që bien më rrëmbyer se më parë,
sa nuk ka tjegull e ulluk t’i mbajë
Dhe jo se ai nuk mundet të ngjitet në pullaz.
Këtë vit edhe me drutë nuk është i kënaqur:
gjithë neje, mezi çahen.
As stivë nuk i vë dot si i do.
Dhe shpina e kockat i dhembin më fort,
faji i motit që shumë shpesh ndryshon.
Lëvizjet i janë bërë më të ngadalta,
i janë shkurtuar rrugët,
Veç zemra, e madhe, ka mbetur po ajo.
Është plakur babai,
por ta pranojë, druan se na lëndon.
Retë dolën qiellit shëtitje
Retë dolën qiellit shëtitje;
asnjëra krehur njësoj,
si vajzat në xhiron e darkës
lozonjare, nga bisht i syrit
rrëzojnë një pikë shi
e dheut poshtë i plas zemra.
U plak dhe kjo ditë
U plak dhe kjo ditë
muzgu e përcolli në të fundit hapa
një grusht Iskra jetë e saj,
heshtur u shua nën peshë kujtimesh
humbur nëpër natë,
dielli lypë një ditë të re!
