Më mjafton një qen për dore,
të më lëvizë, të më përmendë.
Ndjehem krejt i lëshuem, ore;
për mue veç qeni luen prej vendi.
PENDIM I VONË
E mëkatojmë ditën,
ndoshta me gjeste,
me fjalë.
Dhe larg, na i hedh
një pendim i vonë.
Por a mund t’i fshijë
gjurmët e mëkatit
në trurin tonë?
SHKRIRJE
Na flet kjo rrjedhë që s’ka të ndalur;
këto brigje lumi që rrihen pa fund.
Vëri veshin natyrës:
është gjuhë gjithkund.
Lart mbi mal, mbi det, mbi tokë,
shohim ngjyrat, dëgjojmë tingujt, ndiejmë -erërat.
Vetëm te ky kreativitet marrin forcë- penat.
