Suplementi Pena Shqiptare/ Dashamir Malo: Dritëhije

182

Dashamir Malo, lindi në Malëshovë, Përmet. Pas përfundimit të Gjimnazit, u diplomua në  Akademinë Ushtarake dhe më vonë në Akademinë e Policisë. Prej vitit 1988 banon dhe punon në qytetin e Sarandës..

Ka botuar librat me poezi “Midis vetmisë dhe heshtjes” 1994, “Precedent” 2001,  “Fshehja e Lotit” 2007, “Ndoshta” 2012 dhe “Vagëllimthi” 2014, “Dritëhije” 2019. Ka përkthyer nga greqishtja vëllimin poetik “Poezi te zgjedhura” të  poetit publicistit dhe gazetarit grek, Jorgos Hronas si dhe librin me esse “Vallja e çmendur e Merlin Monrosë”. Së fundmi  ka përkthyer në shqip vëllimin poetik “Ylber ndjesish”, me poezi nga shtatë poetë të huaj.

Është pjesëmarrës në disa antologji poetike në gjuhën shqipe dhe gjuhë të huaja. Midis tyre vlen të përmendet antologjia poetike  “Na bashkon një det” (Un mare ci unisce), botuar në Itali në vitin 2017, në të cilën marrin pjesë 12 poetë shqiptarë dhe 12 italianë. Ka sjellë në gjuhën shqipe disa cikle me poezi nga poetë të huaj, gjithashtu cikle me poezitë tij  janë botuar  në gjuhën greke, bullgare, angleze dhe maqedonase.  Është një prej organizatorëve të Takimit Poetik ndërkombëtar “Trirema e Poezisë Joniane”, që mbahet çdo vit në qytetin e Sarandës.

Midis vlerësimeve që ka marrë poezia e tij vlen të përmendet Çmimi i Parë për ciklin me poezi, “Ylberë të rremë”,  në Konkursin e Tretë Ndërkombëtar të Poezisë ” Zëra lirikë “, Sofie, Bullgari 2014.

 

Shkëputur nga Vëllimi poetik “Dritëhije”

FAR

Kur furi e jetës vrullshëm më përplas

detit plot me dallgë e shi kahmos

falë dritës tënde krejt bujare

shpresa dhe vullneti nuk m’u sos

 

Dhe kur ajo trumë gaz që pata pari

davaritet çastit si të ish një re

shpresëthyer me vështrim drejt teje

ia dal mbanë të shkel në stere

 

Terratisen ditët e trazuara

mbi trazimin ti qëndron mitiku far

që të mos humb fillin prapë labirintit

veç me ty përmallshëm jap e marr

JA PSE TË DUA

Të dua

pikërisht

sepse s’më përket

mua

pikërisht

sepse nuk i përket askujt

të dua.

*

Shkruaj emrin tënd

dhe gjuha ime

bëhet hyjnore.

*  * *

Vijnë dhe ikin vjeshtat,
kujtimet e vendlindjes
vjeshta s’kanë.

Përmet 05 nëntor 2017

*
Mitik zjarri.
Mitik ai që njerëzve ua dhuroi.
Të rinj vetëm zjarrvënësit.

* * *

Në fillim ishte deti
pastaj lulja
mëpastaj erdhi njeriu
dhe ngriti një mur
mes tyre.

BUTRINTI

Portës së Luanit
kalon Dreri i poezisë sime.
Tutje pyllit dëgjoj të vajtojë
një  zog.

 

 

BUZË LIMANIT TË SHPRESËS

 

Ndërsa agimi i purpurt ia beh në qytet

dhe peshkatarët kthehen prore në liman,

në tavernën “Poseidon” fillikat jam ulur

dhe përsëris me vete vargun naimian.

 

Sakaq njëri syresh vjen e më afrohet,

një kapiten i zoti, i njohur në këtë qytet,

më thotë: Ç’bëre ti për këtë dhé? Asgjë, o mik!

Pale pastaj, i thua vetes edhe poet!

 

Pse vjen kështu e druajtur, e nemitur

kjo e sotme në vendin tënd, në vendin tim?

A do të jetë e nesërmja aq e ndritur,

siç i këndoi me mall rilindësi Naim?

 

Buzë këtij deti të trazuar,

ç’përgjigje t’i kthej kapitenit riosh?

Ndodhka të jesh poet mbushur plot me shpresë,

dhe përsëri në këtë vend të ndihesh bosh!

 

Kupën e së sotmes e kthej me fund

te ky liman ku ish Naimi doganier,

këtu ku i dha udhë vjershërimit shqip,

dhe si qiri mandej për mëmëdhe u ter.

 

Brigjeve të Kaonisë i nis motivet,

si grigjë kuajsh ranishtes me revan,

nxitoj të bëj çka mundem si poet,

teksa më prin udhën ylli naimian.

KUR IKI PREJ TEJE

Më ndodh si detarit me brigjet,
kur marr udhën për këtej,
sa më larg që iki prej teje,
aq më pranë të ndjej!

HËNA LAHEJ NË DET

O hënë vetullngrënë e kësaj mbrëmje janari,
cili burrë të pa i pari?

* * *

Jam mik i detit
pulëbardhat më ftojnë në një festë
të kaltër.

*

Mbrëmja ra.
Ku do ta gjejë vallë fustanin
vjeshta,
për ballon e saj të fundit?

*

Dimri përpiqet të mbajë ende
vjeshtën
si kujtimi i një dashurie
që iku.

*

Drithma.
ndonëse ditë me diell.
Pezull.
As në tokë, as në qiell.

VDEKJA E PULËBARDHËS

Peshkatar i sprovuar,
ty që s’të  mbytën stuhitë
nëpër dete,
të mbyti një pikë loti.

PAS ZJARRVËNIES
Një  rrapi

Ai nuk është plandosur,
ende qëndron atje,
një obelisk i zi,
për ty
njeri.

* * *

Gati për “duel!”
Veç jo me një armik si ty.
Me një armik që e çmoj,
që ka shumë më pak pika të  dobëta
se ty.

*

Kam mbetur në udhëkryq
për ato çka (s’)bëra
vetes i bëj gjyq.

DUSHKAJA  NË  PRAG  PRANVERE

Dushkaja përgatitet të vishet me
blerim,
vetëm mbi një lis
do të këndojë qyqja.

NIKEA

Muzgjeve
ndodh të afrohet këtyre brigjeve
pastaj sesi humbet në errësirë.

Fari i mallit regëtin detit
të trazuar.

* * *

Vetëm zogjtë krenarë
e japin frymën e fundit
në lartësi.

Të kaltra janë ikjet
e tyre,
të kaltra.

*
Kumbull vetmitare ne mes të
ugarit.
Pranvera të paska veshur me fustanin
e bardhë!
Po ku janë dasmorët?!
Po krushqit ku do të kenë mbetur
vallë?!

*

Qeti e kaltër në gri,
Mesditë e prushtë korriku,
Ajo që pritej nuk erdhi,
Ajo që ish, tashmë iku.

 

*

Ishim dy brigje

që i lidhte deti

tani na lidh tek-tuk

ndonjë zog

shtegtar.

 

 

*

Unë e di, ti do të vish,

do të vish

para se të bjerë gjethi i fundit

i vjeshtës.

 

 

* * *

Vera është hot woman

që shkon me të gjithë burrat

e megjithatë

unë çmendem pas saj.

*

Mbrëmja ra.

Ku do ta gjejë vallë fustanin

vjeshta

për ballon e saj të fundit?

*

Kërkoj gjurmët e tua,

i paska fshirë xhelozja vjeshtë,

të cilën ashtu si ti

nuk e kuptova as si erdhi

e as si iku.

 

EKLIPS

 

1.

Thonë se

sot do të ndodhë

eklipsi i diellit

unë them

s’ka hënë

që e mbulon diellin

tënd.

 

2.

Në syrin tënd të kthjellët

shoh pasqyrimin e kësaj bote.

 

3.

Qysh kur të njoha ty

pranverën e thërras me emrin

tënd.

4

Ti lë përherë pas

një shtjellë të bardhë

në të cilën mbyten

vetëm ata

që dinë të notojnë.

 

5.

Duhet të kesh diçka diellore,

vërtet.

Ndryshe,

si ta shpjegoj ndryshimin e kursit

të Tokës dhe rrotullimin e saj

rreth teje?!

 

 

  1. Prej gjelbërimit të syve

të tu

zë fill

lulëzimi i pranverave.

 

7.

Jetoja me imazhin tënd

magjepsës

jetoja

deri në momentin

që u bëre reale.

 

8.

Në rrugën

ku koha treti dhe gurët

ti

kalon si dikur.

 

9.

Ti je aty përherë,

në qendër dhe rrezeartë,

ndërsa unë ka kohë që bëj

udhën që bën

luledielli.

 

 

10.

Ti ke qenë këtu në të katra stinët

një flamur i blertë shprese

thjesht ne nuk kemi dashur

të të vëmë re.

 

11.

Kalove bregut

e kaltra e hijes sat

kaltëroi detin.

 

12.

Erdhe kësaj ane,

ia more gjithë ngjyrat

perëndimit

dhe ike.

Dua të takoj

atë,

njeriun që pa lindjen i pari.

 

13.

Gjelbërim i katër stinëve

gjelbërim

ti

edhe hijen e ke

të blertë.

 

14.

Dimrit si ke dimëruar,

këtij vendi ku je kotur,

dhe vjen bregut kaonik

këtë mbrëmje e përlotur?

 

15.

Hodha farë ugareve të tua.

Ti, tokë e dëlirë, e bekuar,

më mirëprite

në çdo stinë.