Vjen një çast kur fryma ngadalson hapat
të dëgjojë zërat e vetvetes së mohuar.
Në të gjitha kohët e të qenit grua…
Një zë fëmijë e thërret mbrapsht .
Te koha kur në krahë mbante një kukull
dhe loja shtëpiash ishte loja më bukur…
Nuk di si ndërruan rrolet,
nën pirgje të pasosura detyrash.
Dhe buzëqeshjen e plasmastë…
Koha ngre tempin t’ia shuaj pyetjet-përgjigjet.
Por fryma s’e dëgjon më,
fryma kërkon të dëgjojë zërin e saj…
