Pendët e një korbi në dritare më kujtojnë
se dhe e zeza nuk është aq e zezw sa duket,
dhe i ka dobitë e veta.
Të shumta madje, thotë shkenca!
Kujtohem të numëroj bekimet.
Dhe kur loti err syrin tim,
dhe bloza derdhet e derdhet.
Asnjwherë nga e presim…
Hajt pra, bjer! -i them,
Shkundu mirë gjer në grimën e fundit!
Për ata që janë, t’i njohim të gjithë!
Nga zemra merrini fjalët
Me anije të humbura mw ngjajnë sot poetët,
që enden deteve pa hartë e pa busull,
Në një kohë të mbarsur vetëm me furtunë,
dhe në mendje më sjellin Orfeun e humbur…
O njerëz, mos e kërkoni fjalën në detin e paanë,
kur brengën e dallgëve e keni në zemër.
Shkruar netëve në pentagramin e gjakut,
sa herë nga ëndrrat pabesisht ju kanë rrëzuar…
Në pikën e lotit lëshojini anijet, o njerëz,
në turbullirën e tij, udhën të çajnë.
Ngarkuar do kthehen tek ju me dritën,
e mijëra fjalë dashurie ngarkuar në hambarë…
