Vështirësia për të pyetur njëri-tjetrin për infornmacionet që i nevojiten

357

Problemet e Kuriozitetit midis Prindërve dhe Adoleshentëve

Si fëmijëria ashtu edhe adoleshenca janë moshat e mbushura me kuriozitet, por aty ku fëmija priret të përqendrohet në hetimin dhe eksplorimin e botës, adoleshenti tenton të jetë i etur për të eksperimentuar dhe përjetuar botën. Mësimi bëhet i identifikuar me rritjen e moshave të ndryshme dhe zgjerimi i gamës së të drejtave të njeriut i jep të drejtë njeriut të mësojë se si të veprojë më shumë si një i rritur. Për fëmijën dhe adoleshentin, kurioziteti tërhiqet nga ajo që është e panjohur dhe kështu shpesh është e mbushur me rreziqe të zbulimit të papritur. Për shembull, fëmija parashkollor me dhimbje mëson se si një flakë është e jo vetëm e bukur e magjepsëse, por prej saj mund të digjesh, duke iu djegur jo vetëm rrobat, por duke e lënë atë edhe me plagë të dhimbshme. Nëse adoleshenti i shkollës së mesme, dëshiron të përjetojë jetën vëllazërore të shokëve të kolegjit, pi aq shumë alkool sa zgjohet në dhomën e urgjencës lokale, atëherë mëson se ai ka qenë me fat që është gjallë. Jo më kot thonë se “Kurioziteti vrau macen”, me të vërtetë. Meqenëse kënaqësia e kureshtjes rinore nuk është pa rrezik, nga prindërit kërkohet vigjilencë: “Si do të jetë fëmija im dhe adoleshenti im në të ardhmen?” Në përgjithësi mendoj se shumica e prindërve e vlerësojnë fuqinë pozitive të kuriozitetit adoleshent për të ngjallur interes, për të nxitur pyetje, për të ndjekur përgjigjet, për të krijuar mësim, për të rritur arsimin dhe për të përparuar. Sidoqoftë, ka disa dilema interesante të krijuara në prindërim.

Kurioziteti i prindërve për adoleshentët

Prindërit zakonisht ndihen më të informuar për fëmijën e tyre sesa adoleshentët e tyre për shkak të mbajtjes së fëmijës afër shtëpisë, për shkak të përfshirjes më të madhe në jetën e fëmijës dhe për shkak të fëmijës që është i sinqertë me prindin. Fëmijëria është mosha e lidhjes së prindërve dhe mbajtja e saj për të ndërtuar një varësi të sigurtë që vajza apo djali mund të besojë në thelb. Një element kyç i kësaj lidhjeje është komunikimi i ngushtë me prindërit për atë që po ndodh brenda fëmijës dhe në jetën e ‘private të fëmijës’. Adoleshenca fillon me ndarjen nga fëmijëria (moshat 9 – 13 vjeç) kur i riu fillon të largohet dhe të shtyhet drejt një ndijesie kundër prindërve për më shumë hapësirë për t’u rritur. Tani fillon mosha e prindërimit të shkëputjes kur bëhet më shumë largimi i adoleshentit për të inkurajuar rritjen e pavarësisë së sigurt (ndërkohë që prindërit mbeten të lidhur me kujdes dhe komunikim të përkushtuar).

Kurioziteti i adoleshentit me prindërit

Tjetra, ekziston problemi më i ashpër i kuriozitetit të adoleshentëve për prindërit dhe si prindërit menaxhojnë rolin e tyre si informatorë të botës personale të adoeshentve. Ka disa prindër që thonë “Mund të më pyesni për ndonjë gjë”, dhe ata e thonë këtë. Në një moshë kur shumë të rinj hezitojnë të bëjnë pyetje, sepse pyetjet janë deklarata të injorancës që mund të bëjnë që ju të dukeni budallenj, një prind mund të jetë një burim i sigurt për informacion, përderisa të rriturit i trajtojnë të gjitha çështjet seriozisht dhe nuk kritikojnë i ri për mosnjohjen. Prindërit shpesh mund të jenë burime më të besueshme për informacione të besueshme sesa ekspertët adoleshentë të cilët flasin siç ata e dinë. Shpesh herë ato mund të jenë informacione jo të sakta. Për shembull lëndët narkotike: “Nëse e nuhatni, por nuk e gëlltitni atë, ajo nuk mund t’ju dëmtojë”; “Policia nuk mund t’ju arrestojë kur je i mitur”; Ju nuk mund të vuani dënime për sherre virtuale. Por nëse një adoleshent shpesh nuk mund të besojë miqtë, kujt mund t’i besojë? Këtu vijnë prindërit si informatorë të kësaj bote. Nëse nuk mund t’u përgjigjen një fëmije adoleshent, ata angazhohen të kërkojnë një përgjigje të besueshme. Ky është një problem i prindërve. Pyetjet tregojnë një interes në gjetjen e diçkaje. Dhe nganjëherë prindërit nuk duan që i riu të dëshirojë të dijë me shpresën se injoranca përfaqëson mosinteresim, i cili do të sigurojë një masë mbrojtjeje. “Fëmija im është shumë i vogël për të qenë kurioz për drogat apo seksin. Ai kurrë nuk i bën këto lloj pyetjesh.” Tani për çështjen më të vështirë të kureshtjes adoleshente të të gjithëve: Si do të reagojnë prindërit në pyetjet e adoleshentëve rreth historisë së tij personale të eksperimentimit dhe përvojës në rritje? Këtu janë disa pyetje standard që duhen marrë parasysh. “Kur e keni parë seksin?” “A keni gënjyer ndonjëherë për prindërit tuaj?” A keni eksperimentuar ndonjëherë me alkool ose droga të tjera?” “A keni thyer ndonjëherë ligjin” Të përgjigjem apo jo, kjo është pyetja? Pyetjet personale për përvojën me rrezik të lartë mund të jenë me të vërtetë të vështira për prindërit që të përgjigjen, gjë që është ndoshta arsyeja pse shumica e prindërve nuk e bëjnë këtë. Shpalosja e tillë personale jo vetëm që ekspozon episodet e kaluara, të rriturit r nuk duan ta inkurajojnë adoleshentin me shembullin e tyre “të keq”.

Nga një testim i bërë,në përgjithësi, unë mendoj se shumica e prindërve e vlerësojnë fuqinë pozitive të kuriozitetit të adoleshentit për të ngjallur interes, për të nxitur pyetje, për të ndjekur përgjigjet, për të krijuar të mësuarit, për të rritur arsimin dhe për të çuar përpara rritjen.