“Erza e Spermës”
Fjalët serviren pjatancave delikate
gatuar sipas mides së gjelltarit joshës të hanit
Uria e viteve nuk të le t’i shohësh prejardhjen
në ç‘telajo me kornizë të papaguar
i kanë pasur rrënjët…
spërkatur orgasmeve toksike.
Trupi…
sfungjer i përtharë urisë
nuk e kupton datën e skadencës,
stamposur fateve të kaluara mbetur rrugëve.
Efekti i gëlltitjes të fjalëve
përzier dhe me erzën e spermës ,
helmon afatgjatwsinë e të pastrës
imazhit ngritur viteve punës dhe djersës…
Darkave, asaj i vjen për të vjellur nga çorba
dhe shtatzania e të rëndomtës,
që nuk e mohon dot më
rrezeve që shkyejn errësirën.
Zonja e Hanit me dy porta
i rreh krahët të birit
për leksionet e marra
n‘gatimin e çorbës.
Dhe duke u zgërdhirë
i tregon me gisht
të uriturën e radhës pa përvojë
që kërkon një strehëz
Nga Helidon Keku – Gjermani
Fanitje
Pikon shi kujtimesh,
Ti e qeshur vrapon si era
Unë humbas ëndërrimesh,
Si varkë që e tërheq vela.
Dhe nën këmishë fllad i lehtë,
Me gishta trupin të ledhaton
Ti shkon lart, ngjitesh mbi retë,
Të të vi pranë, më kërkon.
Dëshira shkallë u bë një çast,
E ngjitem lart mbi kaltërsi
Hënën në dorë e mbaj si llambë,
Të më ndriçoj rrugën tek ti.
Por hëna shpejt nga dora ra,
Siç bien yjet meteor
Qyteti fle, e nuk e pa,
Çbëjnë dy të çmendur në këtë orë.
Nga Aurel Naqi – USA
Si më do?
– si më do sonte? – e pyeti ai
– si vala që rrok’ shkambin. – tha ajo
si zogu n’ajrí,
si ajëri n’mushkni
si ândër e papame
si puthje n’dashni.
sikur dua unë
e sikur do ti
Nga libri “Gri” – Xhabir Tabaku – Ny, USA
Ooo Perëndia im
O Zeu.., oo Perëndia im.
O fuqi plotì në k’të Botë!
Malit Tomorr për tek ty u ngjita
Këmbë gjakosur.., të shprehem me lotë!
Ma thuaj o Zeu..!
Ç’faj të rëndë me ty kemi bër?
Mjaft mbi ne shkarkove mallkim e rrufe
Tregona mëkatet.., një nga një mi zër ..!
Në s’të mjaftojnë ata mijra Bagëti kurbanè
Flijomë sot dhe mua.., ja ku më ke!
Shqyema dhe zemrën në mëkatet i lane,
Por hiqna mallkimin…, që në shekuj na le.
Zemrèn ma mer.., por trupin mos ma hidh.
Me gjak lyej gurrè përeth e dy Shqiponjat ndill.
E nè u kthefshin …, andej nga kan qënë,
Hidhi mishin tim …, asgje të mos më lënë.
Lëshojua kësaj toke me kërrma dhe armiq,
Të lutem oo Zeu …, mi vrit e mi ndiq!
Shpëtoje popullin tënd …, martir …, por sot të gjorë,
Bëje o Zeu…. ooo Baba Tomorr.
Nga Ferdinand Shehaj – Tirane, Shqiperi
-KAM HUMBUR UDHËS PËR TEK TI-
Kam humbur udhës për tek ti,
Në shpirtin plagë ndizet veç malli,
As hënë e as yje në qiellin gri,
Dhe errësirës ku fshihet djalli.
Emrin tënd shqiptojnë buzët,
Dhe sytë, liqene loti në errësirë,
E të kërkoj mes klithmash udhës,
Por nata di të fshehë aq mirë.
Të fsheh errësira në shtigje dhimbjesh,
Por unë e di sa shumë më do,
Një ditë të dielltë do vish prej ëndrrash,
E do më prehesh në kraharor…
E në mos ardhsh, unë do humbas,
Natës se heshtur, pa dritë në sy,
Ndaj si zog agimi përjetë do të pres,
Se jetë dhe vdekje të kam veç ty…
-ENERTIN DHESKALI- Fier, Shqiperi
Eja… – Ku?
-te me duash..
Afrohu edhe pak
Tetori qënka i ngrohtë
Mbase ti je zjarr
Të lutem digju ngadalë
Dhe ler prush për t’u rindezur sërisht..
Balanco shqetësimin e fjalëve në erë
që më miklojnë dhe më vjedhin shpirtin…
Unë të kam ty si gjakun tim
Të ndihej tek rrjedh në damarë i qashtër
Eja dhe… mos pyet, ku?
Semela Lushka- Pogradec, Shqiperi
NJERIU SENSUAL
Është mbipeshë
Ende masturbon për ish-in
Gjakon për revolucion
Por nuk hedh plehrat në mëngjes
Dhe njollla qielli ia ndrydhin shpirtin.
Në thelb, është komunist
Edhe pse ia fal të dashurës tradhtinë e fundit.
Mendon se Vëllezërit Karamazov i ka thënë të gjitha,
Përpos asaj që duhet.
Lutet, por jo me zë
Fle por nuk ëndërron.
Në vend që të qajë bën njëzet pompa,
Nga tre herë;
Hap ditarin dhe shkuan
“E mërkurë, si gjumi i gjinkallës”
Është pra, si me thënë, një kampion i këtij njerëzimi
– Ah sikur të ishte njeri.
I shkreti
Para do kohësh kreu vetëvrasje
Por ne bëjmë mirë të mos ia themi.
E kështu koha rrjedh dhe në mëngjes
Njeriu sensual skuq dy vezë
Dhe i mbush mendjen vetes
Se më e mira ende s’ka ardhur.
Nga Arti Lushi – Librazhd, Tirane, Shqiperi
Mes turmave të pafund të shqova.
Një flutur tundi krahët
aromën tënde ndoqi, ndoqa.
(Të) erdha.
më pëlqen të vij te ti
(se) ti më çon te vetja.
Tani jam qetë
Mund të flasim.
– Kaq e rëndësishme jam (unë)? – pyete.
– Kaq të rëndësishëm jemi ne. Kaq e rëndësishme është bota – të thashë.
Mes turmave të pafund:
jemi veç ti dhe unë.
***
Lëshova fyellin e zemrës sime
ti u këndelle nga dremitja.
E njohe melodinë!
I vure veshin.
U poqe ta zije nga vjen.
E zure.
Nuk e di pas sa kohe e zure.
Nga Agron Islami – Tetove, Maqedoni
“Kondesim”
Shoh malin dhe retë.
Shoh detin dhe qiellin.
Largoj retë,
sjell diellin.
Në jetën e çdokujt
Të keqiat kam blujt,
Për të nxjerre të mirat
T’u lahen të nxirat.
Retë qeshin e lodrojnë.
Mëkatet e njerëzve pastrojnë
Kur tëposhtë kullojnë
Dhe veten shkatërrojnë.
Ja cikli natyrës,
Ja lan fytyrën mënxyrës.
Ja lan ja bën drit,
E ata sërish ndoten çdo ditë!
Blerina Llalla – Florida, USA
