Suplementi Pena Shqiptare/ Fiqirete Kukli: Dhimbja e shtëpisë

64
Sigal

Kur ika Atdheun e futa në një xhep zemre,

nënën në sy.

Babait ia mora dorën mbi shpatulla,

që të ndjehesha mirë.

Shtëpinë e lashë mes mjegullës,

nuk e mora dot!

Ajo nuk donte të vinte këtej.

Kur ika shtriva shpirtin mbi det,

sytë m’u bënë ujë.

Hapat morën peshën e trungut

të arrës së livadhit tim prej bore.

Duart më mbetën në ajër.

Gishtërinjtë m’u përgjakën,

ndërsa gërvishtja mjegullën

e flokët m’u thinjën në një natë dimri.

Kur ika nuk shikoja dot lumenj:

askush më i bukur se Shkumbini.

Askush nuk kishte emër!

Mbeta dhe unë pa emër!

Atdheun e mbaj në xhep akoma,

nëna është në qiell.

Dora e babës u lodh mbi shpatull,

sytë e mi mbetën akoma ujë.

Flokët m’u zbardhën

fije për fije.

Jam pa emër këtu

dhe pa shtëpi!

Ajo nuk erdhi me mua…!