(Nga cikli i lirikave të verës )
Në çastin që vjen ti
Ndodhin ca gjëra të çuditshme
I nxehti zhduket befas
Dhe ajri ngjan më ndryshe
Saksia në ballkon
Mbushet me lule plot
Ato gjer dje dremisnin
Por çelën vetëm sot
Çdo çast i luten diellit
Të mos ua thajë vesën
Se dhe ato sI unë
Ta ndiejnë shumë mungesën
Edhe një pjesë e qiellit
U zbardh ,nuk është më gri
Gjithë retë i shndërroi në zogj
Të cicërijnë për ty
Në çastin që vjen ti
Unë bëhem një mëngjes
Fshi një pikë natë nga sytë
Dhe dal me vrap ,të të pres
Njeriu I nervozuar
Një njeri I nervozuar
Ndaloi para meje një ditë
I dridheshin këmbë e duar
I ndiznin zjarre sytë
Nuk fliste ,ulërinte
Në qiell ngrinte zënë
Mbi floket e tij te rrallë
Një qiell dimëror kish rënë
S’mu duk njeri I prapë
As nga ata që pijnë
Këtu nuk është e lehtë
Ta ruash qetësinë
Ndaj i’a kuptoj inatin
Dhe etjen për të shfryrë
Kur ke përrreth shejtanë
Dhe kaq shumë djaj me brirë
Ata të ndjekin mbrapa
Në dritë dhe errësirë
Dhe nëse nuk ke brirë
Ti ngjisin pa mëshirë
Pashë një njeri në rrugë
Që shfrynte pa pushim
Brenda zemërimit të tij
Ish dhe zemërimi im .
